من فکر می کنم که ما در پستوی تنگ زمان مانده ایم ومن می پندارم در بین تمام داشته ها یمان تنها ییم و در اوج دوست داشتن غریبیم ،ما نیروی عظیم هستی –خدا را- نبوسیده وداع گفته ایم ،ما گر چه می دانیم که زمین تنهاست اما آن را فریاد کرده ایم، ما کوشیده ایم دغدغه هامان را سامان دهیم و این وحشتناک ترین واکنش بشری ست ...
